Kieskeurige eter? Praktische tips voor een dreumes die niet wil eten

Ergens rond anderhalf jaar ontdekt een kind zijn eigen wil, ook aan tafel. Dat uit zich vaak precies bij eten: je kind ontdekt grenzen en autonomie, en vooral wat het wél en níet wil. Smaken kunnen daardoor snel wisselen — wat gisteren nog gretig werd gegeten, kan vandaag zonder duidelijke reden worden geweigerd. Dat is een normale fase, geen teken dat er iets mis is.

Een handige vuistregel: jij bepaalt wat en wanneer je kind eet, je kind bepaalt zelf hoeveel. Dring geen laatste hapje op en gebruik geen zinnen als "nog één hapje" of "anders geen toetje" — dat werkt vaker averechts dan dat het helpt. Laat je kind zelf voelen wanneer het genoeg is; zo leert het naar het eigen verzadigingsgevoel te luisteren.

Een strijd rond eten win je als ouder eigenlijk nooit. Een rustige, positieve sfeer aan tafel helpt veel meer dan aandringen — ook als dat betekent dat een bord half vol teruggaat. Blijf zelf ontspannen, ook als het een paar dagen achter elkaar tegenvalt.

Een bord met verschillende kleuren groente waaruit je kind zelf mag kiezen, werkt vaak beter dan één grote hoop van hetzelfde. Ook gerechten waar een kind zelf iets aan kan doen — een wrap of pannenkoek die het zelf vult, of zelf een stukje mag pakken — maken eten net dat beetje leuker.

Eet zoveel mogelijk hetzelfde als de rest van het gezin, en eet gezellig samen. Zien eten, doet eten: kinderen proeven sneller iets nieuws als ze zien dat de rest van de tafel het ook gewoon opeet.

Een kind moet een nieuwe smaak soms tien keer of vaker proeven voordat het went. Eén keer geweigerd betekent dus niet dat iets voorgoed van de kaart kan — blijf het rustig af en toe terugbrengen, zonder er een punt van te maken. Meestal is deze fase iets waar een kind vanzelf weer uit groeit.